Ze stuurt me net een mail dat ze zo blij is met het huis. Met ons huis in Frankrijk. Mijn huis. Haar huis dus nu. En ik voel de tranen opkomen.

Het is nu echt voorbij. Mijn droom om in Frankrijk te wonen en te leven. Op het platteland, in de bergen met al die rust en ruimte om me heen. Ik zag vanmorgen op facebook nog wat facebook lives voorbijkomen, opgenomen in de achtertuin van dat huis, met op de achtergrond de bergen en de velden waar ik zo vaak herten voorbij heb zien lopen.

Aan alle goede komt een einde, zeggen ze, maar ik zie even niet wat er goed aan is.

Hier in het huis in Nederland waar we tijdelijk wonen is er ook veel rust en ruimte. We zitten aan de rand van een vakantiepark in afwachting van een nog te vinden huis voor langere tijd. En die overbrugging is maar goed ook. Dit is een overgangsplek van het stille, rustige platteland naar de drukte van de grote stad.

En ik denk hier aan ‘wat nu? Hoe ga ik van hieruit weer verder?’

Frankrijk was mijn droom, al meer dan 20 jaar. En na ons sabbatical een paar jaar geleden wist ik dat ik daar wilde wonen. Ik kan het niet uitleggen soms, maar het voelde als thuiskomen als we de afslag van de snelweg namen richting het dorp en langzaam de vallei van de Hoge Vogezen in reden. Die bergen die aan weerzijden boven me uittorenden, al dat groen en die natuur. Ze raakten me elkaar weer net zoals de eerste keer dat ik in deze omgeving op vakantie ging, nu alweer zo’n 5 jaar geleden.

Dat buiten leven, een moestuin en kippen houden, ruimte om je heen en buren op loopafstand. De Franse taal, het heerlijke eten, de contacten met de bakker. Ik voelde me er thuis.

En ja, het had ook echt z’n keerzijde. Niet kunnen internetbankieren zoals je gewend bent want de Franse banken zijn veel terughoudender in wat je wel en niet zelf mag regelen. Dingen als verzekeringen of kinderbijslag aanvragen en dan in veelvoud papieren moeten invullen die je telkens maar weer terugkrijgt omdat ze je verblijfsvergunning niet hebben. En ook weer die taal. Hoe goed ik het ook sprak, het is niet mijn moedertaal en soms lukte het me niet om me zo uit te drukken zoals ik dat in het Nederlands zou doen.

En ja, nu dan weer terug op Nederlandse bodem. In mijn eigen stad Haarlem. Nou ja, nu nog vlakbij. 😉 Op zoek naar hoe dan nu verder. Want wat wil ik nou eigenlijk? Wie ben ik dan zonder die Franse droom? Wat heb ik gevonden in de Vogezen dat ik mee wil nemen in het leven hier?

Ik merk dat ik nog zoekende ben en tegelijkertijd voelt alles heel vertrouwd. Ik ben hier geboren en getogen en zou binnen Nederland nergens anders willen wonen. Ik ken de weg, familie om de hoek, ik weet precies waar ik moet zijn voor welke boodschap dan ook. En toch is het een nieuw begin. Een nieuwe start van een nieuw leven hier. En na jaren plannen te hebben gemaakt voor die Franse droom, staat ineens alles open voor een nieuwe droom. Een nieuw avontuur.

Wat ga ik nu doen om mijn leven de draai te geven die ik van plan was er in Frankrijk aan te geven? Hoe vul ik dat in? Sommige dingen zijn hier niet mogelijk of liggen (nog) niet binnen mijn mogelijkheden. Waar wil ik wonen, is een belangrijke vraag. Waar vind ik in deze omgeving de rust en ruimte waar ik zo van genoot in Frankrijk? En dan ook nog voor een redelijke prijs wat misschien wel een uitdaging is aangezien de huizenprijzen in deze omgeving met 11% gestegen zijn en dat in coronatijd.

Maar er blijft ook iets overeind staan. Ik ben namelijk nog steeds dezelfde persoon die vertrouwen heeft dat het goed komt. Ik voel me positief over de toekomst en als ik zie wat er in de twee weken die we in Nederland zijn al allemaal op ons pad is gekomen dan kan ik alleen maar genieten van de goede vibe waar we in zitten.

En ik blijf het werk doen dat ik tot nu toe deed, voor het geval je het je afvroeg. 😉 Ik hou te veel van mijn werk en zie te veel resultaat bij mijn klanten om er mee te stoppen. Voor mij is dat nog nooit een vraag geweest.

Sterkte nog, ik zie hier juist meer mogelijkheden. Ik ben juist dichterbij en kan ook offline weer klanten ontvangen. Of workshops geven. Of weer in groepen training geven. Daar heb ik altijd zo van genoten.

We gaan het zien. Of beter, jij gaat het zien want ik deel het uiteraard allemaal met je. En sommige dingen zullen even moeten wachten tot we weer bij elkaar mogen komen.

Tot die tijd neem ik de tijd om alles te laten bezinken. Ik geloof dat je stap voor stap sneller gaat dan wanneer je er te veel druk achter zet. En wat ik al zei, ik heb een heel groot vertrouwensgevoel dat het goed komt. De weg ontvouwt zich van zelf wel weer, qua huis, werk, richting, avonturen. Als ik er maar in blijf geloven. En dat doe ik.

Heb een heerlijk weekend.

Liefs, Barbara

 

PS: Hoe zit het met jou en je werk? Geloof jij dat het wel goed komt met je werk? Welke stappen heb je daarvoor te nemen?

Kijk, ik geloof echt dat alles goed komt maar dat neemt niet weg dat ik achteroverleun en wacht tot het vanzelf gebeurt. Alleen als je in actie komt, verandert er iets.

Wanneer onderneem jij actie om ervoor te zorgen dat je het qua werk leuker, beter, fijner krijgt? Ik zie elke keer bij mijn klanten weer die het traject Volg je Hart in je Werk volgen dat ze, hoe spannend ook, blij zijn dat ze in actie zijn gekomen. Ze weten dat ze alleen op die manier erachter kunnen komen welk werk bij hen past. Door te doen.

En dat weet jij ook wel. Ik heb het idee dat ik dat je niet hoef te vertellen maar ergens toch ook wel. Je leest namelijk nu al een tijdje mijn blogs en als het goed is doe je dat omdat je iets anders wilt met je werk. Je hart gaat er nu niet sneller van kloppen zeg maar. En is dat het niet, dan ben je of mijn moeder (hi mam) of mijn tante (hi tante Guus) die dit blog ook lezen. 😉

Je kunt in mijn beleving twee dingen doen:

  1. Je komt in actie (en dat wil je al heel lang want van dat aanmodderen met je werk weet je nu ook wel dat je daar niet verder mee komt 😊) en mailt me op barbara@werkzoalsjijwil.nl. Dan maken we een afspraak voor een gratis coach gesprek en kijk ik met je mee wat jij nodig hebt om dat werk te doen waar je weer energie van krijgt. Doe het snel wat ik heb maar plek voor 3 gratis coach sessies in de komende maand.
  2. Of je doet niks, en even goede vrienden, maar vraag je zelf dan af waarom je wel mijn blogs leest, maar niet in actie komt. Welk excuus hoor jezelf zeggen om mij niet te mailen voor een afspraak (gratis hè)? En hoe lang accepteer je die nog van jezelf?

Dus, het is aan jou. Ik zou het wel weten. Het is gratis, je zit nergens aan vast en het zou je zomaar inzichten op kunnen leveren die je vandaag nog kunt toepassen om erachter te komen welke werk bij je past. It’s up to you.

Mail me hier voor 1 van de 3 gratis coach sessie.