Er moet me iets van mijn hart.

Ik kijk met verbijstering en ongeloof naar het nieuws uit Afghanistan. Het is bijna niet te bevatten wat daar gebeurt. Als ik die overvolle vliegvelden zie met mensen hangend aan taxiënde vliegtuigen, klaar om op te stijgen, kan ik de wanhoop hier meer dan 5000 kilometer verderop bijna voelen.

Mensen die rijen dik opgepropt staan bij de poorten van het vliegveld zwaaiend met hun papieren om door te mogen en maar niet gezien worden door de militairen.

Mensen die door de taliban uit bussen worden gehaald omdat ze geen buitenlands paspoort kunnen laten zien maar wel op de lijst van Nederlandse of Britse overheid staan om geëvacueerd te worden.

Mensen die hun gezinnen moeten achterlaten omdat er geen plek is in het vliegtuig maar als ze blijven de kans dat ze vermoord worden groot is omdat ze tolk zijn geweest voor de Amerikanen.

Ik denk aan die meisjes die robotica studeren en gevlucht zijn. Veilig naar Mexico maar wel zonder familie. Bang om niet meer datgene te kunnen doen waar ze goed in zijn, waar ze blij van worden en waar mee ze de wereld willen veroveren. Een paar jaar eerder wonnen ze nog een prijs voor hun zelfgebouwde robot die landmijnen kan opruimen en nu is er de prijs van onveiligheid in een land waar de hel lijkt losgebarsten. Een van de meiden huilt als ze haar verhaal vertelt en beseft wat ze heeft achter gelaten om te kunnen door te kunnen met waar ze voor staat.

Ik denk aan mijn eigen meiden die het nieuws niet kunnen bevatten en doorgaan met hun huiswerk. Zo vanzelfsprekend is het voor hen om te kunnen leren en studeren. En ja, dat moest in het afgelopen jaar geregeld online en daar was een hoop gemopper op maar als ik dan de situatie voor Afghaanse meisjes zie en wat er wellicht weer boven hun hoofd hangt, voel ik me wel weer heel erg dankbaar dat ze niet daar geboren zijn.

Ik denk ook aan alle vrouwen hier in Nederland die (nog) niet alles uit hun werk halen wat erin zit. Ze nemen genoegen met een wel oké baan maar verlangen intussen eigenlijk naar een functie die meer voldoening, meer waardering en meer energie geeft.

Zijn we na het zien van de beelden uit Afghanistan het niet aan die meisjes en vrouwen daar verplicht om hier alles uit ons leven en werk te halen? Omdat we hier wel die kansen en mogelijkheden hebben, zouden we ze dan niet ten volle moeten benutten? Er alles uit halen wat erin zit?

  • Dus geen genoegen nemen met een wel oké baan.
  • Stoppen met bang zijn voor de reactie van anderen als we aangeven dat we meer uit ons werk willen halen dan we nu doen.
  • Stoppen met het hebben van excuses waarom we toch niet ons hart volgen in ons werk.
  • Stoppen met het tolereren dat we geen hulp zoeken zodat we wél weten hoe we erachter komen welk werk écht bij ons past.
  • Ons zelf niet meer te oud/niet de juist opleiding/niet de juiste ervaring toe dichten uit angst voor wat er komen gaat.

Ik ben benieuwd hoe jij hierin staat. Voel jij je na het zien van de ellende ver van ons vandaan de verplichting aan jezelf om volledig voor de baan te gaan waar je hart weer sneller van gaat kloppen? Zoals die meisjes in Mexico aan de wereld laten zien dat zij bereid zijn om hun vaderland en familie te verlaten om hun recht op onderwijs te claimen? Laat het me weten door hieronder een bericht achter te laten.

Gelijk aan de slag met werk dat wél bij je past? Hier 2 manieren die je helpen:

 

  1. Wil je voor werk gaan waar je echt blij van wordt maar weet je nog niet hoe? Gister zette ik een spontane actie op LinkedIn om met mij een uur in de natuur te wandelen terwijl we samen kijken wat jij nodig hebt om erachter te komen welk werk bij je past. Gratis en voor niks. Meld je hier direct aan.

 

  1. Op 9 september geef ik weer de masterclass Weer Energie van je Werk. Ook gratis😊. Ik deel tips met je die je, als je ze direct toepast, direct meer energie geven van je werk. Een simpel antwoord met MASTERCLASS hieronder dit bericht is voldoende om je aan te melden.