Als iemand mij vraagt waarom ik in de Vogezen wil wonen dan geef ik altijd als antwoord dat ik graag buiten wil wonen, rustiger, middenin de natuur en met minder prikkels.

En dat is het hier ook. Met iets meer dan 3000 inwoners is dit voor mij, geboren en getogen in de omgeving van Haarlem, super rustig. Een dorp in plaats van de grote stad.

En dan is dit dorp nog redelijk groot voor deze omgeving. Daar hebben we het ook op uitgezocht. We wilden wel rustiger wonen maar ook weer niet in the middle of nowhere met alleen een bakker, een kerk en drie huizen.

Voor de dagelijkse dingen is hier alles te vinden, voor andere dingen als kleding en schoenen moet je naar de stad een half uur verder op.

Voor ons is dit wel even wennen. Ja, er is een hele hoop te verkrijgen, maar als verwende stadsmensen zijn wij zo gewend om alles op fietsafstand te kunnen kopen en dan ook nog kunnen kiezen uit meerdere winkels. Ga ik naar de Albert Heijn of naar de Lidl of koop ik mijn boek bij de Bruna of die ene lokale boekhandel? Keuzes te over.

En tot nu toe gaat dat allemaal prima.

Beperkingen

Maar nu we ons huis hebben en aan het verbouwen zijn geslagen, volstaat ineens het aanbod in het dorp niet meer. De bouwmarkt hier is heel beperkt en echt rete duur. Waar wij gewend zijn dat als de Gamma het niet heeft je altijd nog naar de Praxis kan (en die zit heel vaak direct aan de overkant), is het hier echt zoeken.

Daar gaat mijn idyllische plaatje van het wonen op het platteland.

De dichtstbijzijnde grote bouwmarkt die hetzelfde biedt als in Nederland zit anderhalf uur verderop in Duitsland. Dan kan je denken, nou dan rij je daar even naar toe.

Kijk, dat hebben we natuurlijk allang gedaan. Kids naar school, aanhanger achter de auto en rijden maar. Daar aangekomen, bleek die ene tegel voor de badkamer toch niet zo mooi te zijn als op het internet, de wc was niet verkrijgbaar en over het laminaat hebben we het maar niet want dat was echt vreselijk. We waren voorbereid maar de helft hadden ze niet. En wat je wil als je zo’n end rijdt, is dat je alles mee kan nemen in één keer. Helaas…

Dus wij weer terug met minder dan de helft dan waar voor we gekomen waren.

Bij vrienden nog eens geïnformeerd waar we een vloer kunnen kopen in de buurt. We krijgen diverse adressen en gaan ze allemaal af. Maar echt, ik weet niet waar het aan ligt, met het is of onze smaak niet, of de winkel is voor onze begrippen halfleeg en moet je alsnog van een plaatje kiezen. Ik snap het wel, ze kunnen zich niet permitteren zo’n breed assortiment te bieden. Ik vraag me echter wel af hoe ze dat hier dan doen.

Of komt daar het verwende stadsmeisje weer om de hoek kijken die gewend is aan al die keuzes? Ik wil gewoon ff makkelijk alle spullen regelen en dan tegen een schappelijke prijs.

Wankelen

Tja, de charmes van het platteland, hoor ik je denken. Nou, niks charmes. Het maakt me namelijk onrustig en onzeker. Opeens lijkt alles in Nederland beter geregeld en zouden we deze stress niet ervaren als we daar nog woonden, dus wat doen we ons zelf aan? En natuurlijk is dat niet zomaar, dat weet ik ook wel maar zo voelt het even niet.

Ik wankel, twijfel, weet opeens niet meer waarom ik dit ook alweer zo graag wilde. En ik ben niet de enige, we hebben alle vier last van wat ik noem het expat-syndroom: na de eerste drie maanden van euforie en vakantiegevoel, dringt nu de realiteit door: dit is ons nieuwe leven. En dat is niet gelijk rozengeur en maneschijn.

Ik herken het: we hebben dit ook ervaren toen we ons sabbatical van acht maanden hier doorbrachten. Toen heb ik meerdere keren mij afgevraagd wat ik hier in hemelsnaam deed. En dat met zo’n groot verlangen om in Frankrijk te wonen. Dat doet er dus ook niet toe, dit hoort er gewoon bij.

Acceptatie

Het gaat ook niet om al die spullen die niet om de hoek verkrijgbaar zijn maar om de acceptatie dat het hier anders gaat. Dat je dus minimaal twee keer dat hele end gaat rijden in de wetenschap dat je vast nog wel wat spullen vergeet. Die je dan hopelijk in de buurt vindt ook al zijn ze dan twee keer zo duur.

Het gaat er om dat je dat accepteert, dat je die nieuwe dingen verwelkomt in plaats van er mee in strijd bent. En of het nou emigreren, verhuizen binnen je eigen stad, scheiden of ander werk gaat, bij al die nieuwe situaties is het aanpassen en eigen maken.

Doe je dat, dan wordt het makkelijker, voel je je eerder op je gemak, kost het minder stress en spanning en dus minder energie. Je voelt je eerder thuis en dat werkt positief op je omgeving. Je zult sneller en gemakkelijker contact maken met je nieuwe buren of collega’s.

Hoe?

Meditatie

Ik doe dat door elke dag te mediteren. Dat ontspant, brengt rust en houdt me in het hier en nu. Ik doe vaak begeleide meditaties, die zorgen er voor dat je je aandacht beter kan vasthouden en je gedachten niet afdwalen naar de dringen die je allemaal nog moet doen.

Natuur

Ik ga ook geregeld even naar buiten, daar waar ik zo graag ben. Even de natuur in. Ik neem het landschap bewust in me op en kijk naar de details: het rijp op de takken, de laatste blaadjes aan de bomen, het stromende water van de berg verder naar beneden. Net als bij de meditatie maakt het me rustig en haalt het me even uit mijn hoofd. Alleen maar even zijn en verder niks.

Dankbaarheid

Elke avond schrijf ik op waar ik dankbaar voor ben. Zo blijf ik naar de positieve dingen kijken en kan ik uit de dingen die op het eerste oog negatief waren waardevolle lessen halen.

Wat doe jij om met nieuwe situaties om te gaan? Laat het me hieronder weten.

Geniet van je weekend!

Liefs, Barbara

P.s.: loop je vast en weet je niet hoe je verder moet? Daar help ik je graag bij. Boek nu hier je gratis sessie Vind de Godin in Jezelf. Tot gauw!