Op dit moment kan ik wel janken en dat doe ik dan ook. Ik laat mijn tranen even de vrije loop. Het begint zacht en zonder geluid maar uiteindelijk wordt het snikken. En het voelt het helemaal ok.

We hebben besloten terug te komen naar Nederland. Na maanden van wikken en weken, plussen en minnen en alle voors en tegen de revue te laten passeren. Er waren momenten dat we vonden dat we moesten doorzetten en op andere momenten dat het ok was om weer terug te gaan.

Een besluit als deze neem je niet lichtzinnig. Toen we besloten naar Frankrijk te emigreren gingen we ook niet over één nacht ijs. Je weet dat je tijd nodig hebt om te wennen in een ander land met een andere taal en een andere cultuur. En dat niet alles gaat zoals je het bedacht hebt, wisten we ook wel. We zijn ook redelijk flexibel en kunnen altijd wel een positieve draai geven aan dingen die gebeuren of anders zijn.

Maar dit keer voelde het anders. We hebben huis en haard verlaten (en verkocht) om onze droom in Frankrijk waar te maken: wonen en werken in de bergen, op het platteland met eigen gîtes, moestuin en kippen. Dat die droom nog niet helemaal zo ingevuld was, vonden we niet erg maar was wel waar we naar streefden.

En toen kwamen toch de twijfels. Eerst bij mijn man die de taal toch moeilijker vond dan hij had gedacht, ondanks lessen van tevoren en dat hij het goed kan verstaan. Nou spreek ik het wel goed dus daar kan hij altijd op terug vallen. Maar voor je eigenwaarde, zelfvertrouwen en het aangaan van vriendschappen is dat niet handig.

Maar de grootste zorg zat ‘em bij onze meiden. Door ons eerdere sabbatical hadden de meiden al vriendinnen hier. Ze kenden de school en omgeving, spraken de taal, wisten waar ze naar toe gingen. Onze jongste werd met open armen ontvangen, maakte snel nieuwe vriendinnen en werd opgenomen in de klas als één van hen. Ja, ze miste haar Nederlandse vriendinnetjes maar voelde zich goed. Een kleine Française in de dop.

Onze oudste daarentegen had het veel moeilijker. Met vriendinnen die ze had, klikte het minder goed. De aansluiting met andere kinderen op school was veel minder. Ze viel op als stadsmeisje dat van dansen, zingen en musical houdt, die gek wil doen in de klas maar ook goed kan leren en de lesstof zich snel eigen maakte. En op die leeftijd kan dat best verkeerd vallen. Ze werd steeds meer de uitzondering en waar voor pubers vriendschappen zo belangrijk zijn, werd ze steeds eenzamer. Coronatijd was voor haar een uitkomst. Lekker zelf je schoolwerk doen (want dat doet ze 😊) en voor de rest met ons gek doen, sporten, dansen etc.

We zagen al gauw dat dat hem niet ging worden. Het gat is te groot. Je weet het in je hart en voelt aan alles dat ze niet gelukkig is en dan toch is het niet 1-2-3 duidelijk wat je moet doen. Althans bij mij niet en dus brak een tijd aan van twijfels, onrust en piekeren.

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat een besluit nemen voor rust zorgt. Hoe moeilijk ook. Moeilijk omdat ik nog niet klaar ben met ons Franse avontuur. Dat ik nog wel wil blijven en genieten van de rust, de natuur en minder prikkels. Niet dat voor mij alles was zoals ik wenste. In tegendeel. Frankrijk is een ander land met andere gewoontes en dat is oké maar ook confronterend met je eigen manier van doen.

Pas toen ik zag hoe we het konden oplossen, was het besluit om terug te gaan naar Nederland snel genomen en is de rust wedergekeerd. Wat een opluchting. Alle twijfels zijn weg, geen gepieker meer, geen dagelijkse gesprekken meer over wat nou het beste is en wat we moeten doen.

Waarom dan toch die tranen? Ik sta volledig achter mijn besluit. Als moeder wil ik niets liever dan dat mijn kinderen gelukkig zijn en dat zijn ze hier niet. Maar als vrouw met eigen dromen en wensen moet ik wel afscheid nemen van deze droom. Als ik uit het raam van mijn kantoor naar buiten kijk, kan ik me nog niet voorstellen dat dit uitzicht weer vervangen gaat worden door baksteen, lantaarnpalen en auto’s.

Er komen weer nieuwe dromen en nieuwe avonturen. In Nederland dit keer. Ik weet het zeker en vertrouw erop. Die nieuwe dingen brengen ook weer vreugde en spanning mee. Gezonde leuke spanning dus. Iets om naar uit te kijken. Een nieuwe start in een bekende stad. Ik kan bijna niet wachten. En tot die tijd geniet ik hier nog zoveel mogelijk met hier en daar een traan voordat dit hoofdstuk zich sluit.

Hoe is het voor jou om besluiten te nemen? Welke inzichten heb je opgedaan naar aanleiding van mijn verhaal? Wil je het me hieronder laten weten?

Liefs, Barbara

PS: Wil je aan de slag met het vinden van jouw droombaan en je hart volgen in je werk? Op vrijdag 18 september ben ik in Nederland (nee, nog niet definitief) en geef ik éénmalig de workshop Word weer Gelukkig in je Werk.

Op een locatie in Haarlem gaan we van 10 tot 12.30 uur samen aan de slag met hoe jij weer energie en plezier beleeft in je werk. Je zelfvertrouwen krijgt een boost zodat je werkelijk durft te gaan voor jouw droombaan en je leert om de stemmetjes in je hoofd die je nu tegenhouden los te laten.

Jouw investering is slechts 47 euro inclusief btw.

Er is maar plek voor 8 mensen dus meld je snel aan op barbara@werkzoalsjijwil.nl.