Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik begin wel een beetje corona-moe te worden. Je kan geen social media kanaal op starten of het gaat over corona. En ja, ik heb het er ook over omdat ik echt de gevolgen zie en het virus zeker niet wil onderschatten of bagatelliseren. Het mag alleen van mij in het nieuws ook nog wel eens over andere dingen gaan.

Dat doe ik ook in mijn blogs en posts. Én ik merk dat ik niet onder het virus uit kan. Het heeft nou eenmaal een hoop veranderd in onze wereld en dus is niets meer hetzelfde als voorheen.

Er is dus vraag naar andere dingen, andere tips, informatie en inspiratie nu corona er is. Dat merk ik ook onder mijn klanten.

Ik heb het nu niet met ze over het vinden van een andere baan. Er zijn zoveel vacatures on hold gezet dat het praktisch gezien niet eens haalbaar is. Daar is het nu echt de tijd niet voor.

Het vinden van een andere baan is ook nooit het doel geweest van wat ik je leer in mijn traject. Het kan zijn dat je een andere baan gaat zoeken omdat je eindelijk weet van welke werk jouw hart sneller gaat kloppen. En dat je, doordat je dat nu weet, op zoek gaat naar de baan die daarbij past.

Maar dat is niet waar het omgaat in mijn beleving. De klanten die ik help, weten niet wat ze willen qua werk.

Ze blijven doen wat ze al jaren deden omdat ze nou eenmaal ergens ingerold zijn en het werk makkelijk te doen is. En het is zo fijn te combineren met de kinderen: je kan ze nog even naar school brengen voor je naar kantoor gaat en ’s avonds op tijd weer terug naar de crèche zodat je niet de laatste bent die ze ophaalt.

Deze vrouwen hebben echter allemaal een besluit genomen: ze willen zo niet langer verder. Ze willen een baan waar ze elke dag voor uit hun bed springen, werk doen dat niet voelt als werk en thuiskomen met een bak energie. Ze willen er zijn voor hun kinderen en hun partner als ze thuis zijn in plaats van op de bank ploffen en geen stap meer kunnen zetten.

Deze vrouwen zijn er klaar mee om genoegen te nemen met een oké-baan en gunnen zichzelf meer dan dat. Ze zien in dat ze meer waard zijn dan hun huidige baan, er meer in hen zit dan ze nu laten zien en ze willen niets liever dan de waardering en erkenning voor wat ze kunnen. Ze willen weer ergens voor gaan en hun persoonlijke doelen bereiken in hun werk.

En daar hoort niet altijd een andere baan bij. Welnee. Dan mis je echt the point. Het gaat erom dat je erachter komt wat je nou wil qua werk.

Het gaat erom dat je dat werk gaat doen waar je hart een sprongetje van geluk van maakt.

En daar is het nu wél de tijd voor.

Kijk, zoals ik het zie, is er veel ruimte ontstaan om juist nu met je werk aan de slag te gaan. Je hebt op dit moment een grotere afstand tot je werkgever dan ooit. Je werkt thuis, je mag niet meer naar kantoor, je spreekt je collega’s alleen nog in de verplichte overleggen, je werkt ineens alleen. Enfin, je snapt het wel, je zit er namelijk middenin.

Die afstand zorgt ervoor dat je letterlijk eens met afstand naar je werk kan kijken. Je kan nu makkelijker zien hoe jouw werksituatie nou werkelijk is. Als je er letterlijk midden inzit, lukt dat niet. Je brein kan nou eenmaal geen twee dingen tegelijk verwerken.

Vergelijk het met een relatie: als je daar middenin zit, zie je ook vaak de werkelijkheid niet. Dan zeg je: het valt allemaal wel mee, we zijn al zolang bij elkaar, het gras is bij de buren (of buurman 😉) echt niet groener, in elke relatie is wel gedoe, hoe moet dat dan met de kinderen (je collega’s in het geval van werk). Zie je overeenkomst?

Maar neem je afstand van die relatie, dan zie je ineens dat het helemaal niet zo ok is. Dat je er niet gelukkig van wordt. Dat het je heel veel energie kost. Dat hij of zij toch anders met je omging dan dat jij zou willen. Dat de liefde al over was maar dat je nog bent gebleven omwille van wat er was.

Snap je? Dit zie je alleen als je met een afstand kijkt naar je werk. Alleen dan zit er geen ruis tussen. Dan zie en ervaar je hoe het werkelijk is.

Kijk eens met frisse ogen naar je werk en je werkgever. Stel jezelf vragen als:

  • Hoe gaan ze nu met mij om?
  • Hoe is het contact geregeld?
  • Voel ik me nog steeds betrokken?
  • Hoe wordt er om gegaan met het feit dat ik thuiswerk met kinderen die ook nog eens les moeten krijgen van mij terwijl ik ook mijn werk moet afmaken?
  • En heb je geen kinderen, hoe gaan ze dan daarmee om met mijn collega’s die wel kinderen hebben?
  • Voel ik me nog gewaardeerd?
  • Word ik nog uitgedaagd?
  • In hoeverre heb ik de vrijheid om mijn werk nu in te delen zoals dat het meest bij mij past in deze situatie?
  • Krijg ik nog energie van mijn werk?
  • Vind ik het nog wel leuk?

Dit is het moment om te zien wat er werkelijk is. Hoe je werkgever met jou omgaat in crisistijd. En hoe jij je daarbij voelt.

Tot welke inzichten kom je? Wil je het hieronder met me delen?

Liefs, Barbara

PS: Heb je nou zelf al eens geprobeerd om erachter te komen welk werk bij je past en ben je nog niet helemaal uit? Ik kijk graag met je mee wat je nodig hebt om erachter te komen van welk werk jouw hart sneller gaat kloppen.

Deze week geef ik 5 extra gratis sessies CADEAU. Meld je snel aan want ze zijn bijna allemaal vergeven. Geef je hier direct op. Dan doen we het samen.