Stel, je zit in een baan waar je ooit in bent gerold. Je kan het goed vinden met je collega’s, je hebt de zekerheid van een vaste baan en het werk gaat je gemakkelijk af omdat je het al jaren doet. Beetje te gemakkelijk als je erover nadenkt maar die gedachte stop je snel weer weg want de woorden ‘saai’ en ‘geen uitdaging’ poppen al in je hoofd op als je ook maar eventjes stil staat bij wat je nou echt van je werk vindt.

Maar ja, die gedachtes hou je niet tegen (wist je dat je er 60.000 per dag hebt?😮) en de werkelijkheid sijpelt naar binnen: je werk is allang niet meer wat je er ooit van vond. Het ís saai en niet uitdagend meer. Het kost je bakken aan energie en nu je eraan denkt voel je je gewoon leeg en futloos. Hopeloos word je er soms van omdat je echt wel weet dat het anders kan. Anders moet. Je partner zegt vaak genoeg dat je misschien iets anders moet doen. Je vriendinnen roepen al jaren dat je hart moet volgen en doen wat je écht leuk vindt.

Maar wat is dat nou precies? Wat vind je nou écht leuk? En waar ben je nou écht goed in? Dat regelen en organiseren op je werk, dat kan iedereen toch? En dat je creatief bent met oplossingen zie je niet als een kwaliteit maar als een vanzelfsprekendheid.

Je moet er ook niet aandenken om weer te solliciteren, want waar begin je dan. Zo’n brief heb je al in geen eeuwen meer geschreven en je cv is he-le-maal niet up to date. Je wordt al moe van het idee al je werkervaring bij elkaar te sprokkelen zodat je het kan aanvullen op het cv dat je al hebt. Sterk verouderd maar in ieder geval heb je iets.

In actie komen? Ja, maar hoe dan? Je hebt werkelijk geen idee wat je kan doen. Ja natuurlijk lees je wel eens een boek, volg je een masterclass of praat je erover met je vriendinnen maar het brengt je nog niet dat yes-dit-is-het-gevoel. Dus ban je die gedachte uit je hoofd, recht je je schouders en zeg je tegen jezelf dat je niet zo moet zeuren, zo erg is het ook weer niet, je houdt het best nog even vol. Zucht.

Een lang (maar herkenbaar😉) intro van mijn schrijfsel van deze week. Een voorbeeld van hoe ik hoor dat het heel vaak gaat bij mensen die wel weten dat hun huidige werk het niet meer voor ze is maar er altijd weer voor kiezen om het te blijven doen omdat ze niet weten hoe ze het moeten aanpakken.

Lef hebben is iets nieuws proberen met het risico op je bek te gaan. Wil je echt dat je werk verandert, dan moet je een risico willen en durven nemen. Vorige week nam ik daar deze facebook live over op.

Lef. Iets wat mijn klanten graag zouden willen hebben. Het lef om te veranderen. Het lef om het gesprek aan te gaan met hun manager om te zeggen dat hun huidige werk niet meer bij hen past. Maar ook het lef om je veiligheid en zekerheid op te geven voor iets nieuws. Een baan die je wel eens veel energie en plezier kan opleveren. Het lef om een keuze te durven maken en daarvoor te gaan. Het lef als in het enkelvoud van leven.

En ja, aan lef hebben en iets nieuws proberen zit een risico. Dat het niet in één keer gaat zoals je zou willen. Je wisselt bijvoorbeeld van baan en die blijkt het niet te zijn. Ik hoor je bijna zeggen: zie je wel! Aan lef tonen zit altijd een risico. En hee, wie zegt dat het in één keer goed moet gaan? Dat leg je alleen jezelf maar op. Je mag experimenteren, gaandeweg leren om uit te komen bij dat werk dat écht bij je past. Dat levert je altijd nog meer op dan uit angst (want dat is het vaak) blijven zitten waar je zit want dan verandert er niks. En ook daar zit een risico aan, namelijk dat je burn-out raakt, maar dat risico neem je vaak voor lief.

Hoe kan het toch dat je jezelf nog eerder een burn-out gunt dan een baan vol plezier, vreugde en energie?

Lef betekent leven. Leef! Neem een risico, ga op je bek en sta weer op om je droombaan achter na te jagen. Die is er echt, alleen zie je die vanuit stilstand, als je het werk blijft doen wat je nu doet, niet omdat je niet in beweging komt. Actie = reactie. Alleen dan zie je je droombaan werkelijkheid worden.

Ik ben benieuwd wat dit blog met je doet. Hoe kijk je nu tegen lef aan? Wat heb je ervan geleerd én, belangrijker nog, wat is het eerste dat je er mee gaat doen? Wil je het me hier laten weten?

Heb een heerlijk Pinksterweekend.

Lieve groeten, Barbara

PS: denk je nou, ja leuk al dat geklets over lef, dat wil ik ook maar weet nog niet hoe? Ik heb voor volgende week nog 1 plek voor een gratis matchgesprek in mijn agenda om samen te kijken wat jij nodig hebt om met lef in actie te komen. Laat me weten waarom jij voor deze plek in aanmerking wilt komen door deze mail te beantwoorden en wie weet pik ik je eruit.