Ik vind jou wel eigenzinnig zegt mijn coach. Eigenzinnig? Wie? Ik? En terwijl ze het zegt, gebeurt er van alles in mijn lijf. Ik glimlach heel even van herkenning dat snel omslaat naar gelach omdat ik het wel grappig vindt wat ze zegt. Ik voel mijn hart sneller kloppen en vraag me direct af of dat nou van spanning is of van vreugde. Direct poppen er allerlei gedachten in me op: Mag ik dat wel zijn? Kan ik dat wel? Wie ben ik om zo te zijn?

En ineens zie ik mezelf weer als 18-jarige in 4 Havo (en voor de snelle rekenaars onder ons, ik ben een jaartje blijven zitten én kwam van de Mavo 😊) Toen trok ik me nergens iets van aan. Liep ik in mijn hotpants met stippen panty op hoge hakken door de school. In de winter dan hè.

Had ik een grijze vilten hoed op die ik ooit op een rommelmarkt had gekocht en die ik tijdens de lessen gewoon op hield. Dat vond niet elke leraar heel leuk dus ontstond er vaak een discussie of dat wel mocht. Doodleuk haalde ik dan de etiquette erbij en vertelde ik dat vrouwen hun hoed altijd op mogen houden. Eerlijk, ik won de discussie nooit maar liet me niet zomaar afschepen.

Ook zong ik in een schoolband met jongens die alle instrumenten konden bespelen die ze maar wilden en naar muziek luisterde waar ik nog nooit van had gehoord. In die tijd, en in het keurige Heemstede waar ik vandaan kwam, werd de schoolband gezien als ‘alternatief’ en zongen we op deze katholieke school stevige rock in de lunchpauzedienst wat een moderne versie was van de vroegere kerkdienst. Eigenzinnig? Ik?

Ja, als ik er zo aan denk, deed ik toch wel waar ik zin in had. Sloot me niet aan bij de populaire meiden, deed mijn eigen ding en richtte me vooral op mijn eindexamen want ik was wel een beetje klaar met school. Die houding had ook een andere kant: ik hoorde niet echt ergens bij, voelde me vaak eenzaam en onzeker en hoewel ik ‘interessant’ was omdat ik ouder was dan de rest was ik ook een buitenbeentje.

De opmerking van mijn coach doet me denken aan de weinig ruimte die we thuis kregen om jezelf te zijn. Klinkt voor jou misschien heel tegenstrijdig maar school was anders dan thuis. Daar moesten we vaak in ‘het gareel’, een woord waar mijn zus nog een hekel aan heeft. Dat woord gebruikte ik overigens niet in het gesprek met mijn coach. Tegen haar zei ik ‘er uitgeramd’ en dan niet letterlijk bedoeld.

En voor dat je nu denkt: oooo, dit is een gevalletje therapie: ik heb het allang verwerkt. Mijn vader leeft helaas niet meer en met mijn moeder heb ik een hele fijne band en dat zeg ik niet alleen omdat ze dit ook leest (hi mam😊).

Binnen ons gezin was het gewoon de bedoeling dat je deed wat je ouders zeiden, deed zoals het hoorde (ehhh, hoe dan??) En ja, wat doe je dan als kleine uk? Dan pas je je aan. Een heel natuurlijk proces. Je wilt niets liever dan erbij horen en geen gedoe hebben.

Kom ik toch even terug op dat ‘er uitgeramd’ wat ik in het gesprek met mijn coach zei. Want het leek een slip of the tongue, dat was het niet. Zo heb ik het namelijk wel ervaren. En ik zie dat precies zo om mij heen ook gebeuren.

Kijk nou eens naar je werk. Daar zijn een hoop mogelijkheden ‘uitgeramd’, als in niet meer mogelijk.

De mogelijkheid om je ambitie te volgen bijvoorbeeld. Want o jee, als vrouw moet je toch gewoon een leuke baan hebben maar reiken naar de top, dat is niet helemaal de bedoeling. Dat is meer voor mannen, moet je veel te veel uren maken en dan ben je nauwelijks thuis voor je kinderen. Dan wordt je gelijk gezien als een slechte moeder en een carrièrebitch.

En wat dacht je van de mogelijkheid om iets anders te doen met de opleiding die je ooit hebt gedaan? Je bent na je afstuderen gaan werken, blij dat je een baan had, en zit nu vast in een bepaalde branche. Na 15 jaar nog voor iets heel anders kiezen, lijkt ineens onmogelijk. Een andere studie is ook geen optie want de hypotheek moet betaald worden.

En dan je kinderen. Hoe lief ze ook zijn, een aantal dingen doe je niet meer omdat je ze hebt. Lange uren maken op kantoor om dat ene project af te maken. Voor je werk veel reizen maar waardoor je veel minder thuis bent. Na het werk uitgebreid borrelen. In plaats daarvan rij je naar de crèche om ze op te halen en op tijd in bed te stoppen.

En als je me een beetje kent, is dat voor mij helemaal ok. Ik ben ook zo’n type moeder geweest dus ik weet waar ik over praat. Ik ben de laatste die vindt dat je niet gewoon een baan mag hebben én ik geloof dat je ernaar snakt om iets anders te doen. Allemaal ok.

Snap je waar ik naar toe wil?

Er zijn een heleboel mogelijkheden uit je werk geramd en daar loop je nu tegen aan. Want wat nou als je hart een sprongetje maakt van het idee bij die carrière? Of als je van dat reizen voor je werk een glimlach van oor tot oor krijgt die er de komende week niet meer af gaat?

Wat als jij aan alles voelt dat het tijd wordt om al die mogelijkheden weer toe te laten? Om weer eigenzinnig te zijn? Je hart te volgen en niet gaat doen wat de logische volgende stap volgens je cv is?

Ik ga er zo van op aan! Ik heb zo’n zin om me weer eigenzinnig te voelen. Mijzelf nog meer te laten zien zoals ik wil zijn en nog meer te doen wat bij mij past.

En jij? Ga jij hier ook van op aan? Laat het me hieronder weten.

Liefs, Barbara

 

P.S: Ik ben bezig met iets heel nieuws. En jij hebt de primeur!

Mijn website en bedrijfsnaam gaan veranderen! Het wordt tijd om nog duidelijker te laten zien wat ik doe en wat ik voor je kan betekenen. Ik heb net de eerste versie van mijn nieuwe e-book afgerond, die komt straks voor je beschikbaar via de site.

Wil je op de hoogte blijven van deze veranderingen? Volg me dan op facebook.