Je gelooft je eigen excuses toch zeker niet?

Ik weet nog dat hij zei: ‘je functie komt te vervallen’. Ik kon hem wel zoenen. Ik was zo klaar met mijn rol, de organisatie en met hem, mijn manager.

Ik besef me nu pas dat ik eigenlijk een triest geval was. Eentje die zichzelf elke dag naar haar werkt toe sleepte. Ik had het al een tijd niet naar mijn zin. Ik zat in een functie die mij nou niet bepaald op het lijf geschreven was. Ik kwam niet chagrijnig maar wel lusteloos op mijn werk. Energie kreeg ik er niet van. Sterker nog, ik kwam ’s avonds doodmoe thuis, plofte op de bank en kon de eerste paar uur niks anders dan een beetje zappen op de tv.

Avontuur of veiligheid

In de functie die ik daarvoor had was het helemaal vreselijk, met name met de toenmalige manager. Er iets aan doen, deed ik niet en eerlijk, als ik er nu op terug kijk, kan ik maar één ding bedenken waarom ik niets deed: angst. Bang om mijn baan te verliezen, zonder inkomen te zitten, al mijn zekerheden opgeven. Liever de veiligheid van het bekende ook al was dat niet waar ik plezier in had dan het avontuur met onbekende uitkomst.

En toen kreeg een andere functie: ik werd manager van een afdeling die nog helemaal opgezet moest worden. Supercool, weer ff uitdaging waar ik hard aan toe was, en weg van die vreselijk manager. Ik voelde me vereerd dat ik ervoor gevraagd werd en, niet geheel onbelangrijk, ik kreeg er meer salaris bij en dat is altijd lekker. Maar na drie maanden ben je aan dat geld gewend, geef je het allang weer uit en is de motivatie weg.

Hell of a job

Die nieuwe functie was niet mijn ding. Super ondankbaar werk. Niet zo zeer de positie maar wel wat de afdeling moest doen: plannen van kandidaten. Ik stond met mijn matig gekwalificeerde team midden tussen recruitment en sales. Aan alle kanten haantjes en pittige tantes die niet op hun mond gevallen waren. En ik maar laveren. Hell of a job. Je doet het nooit goed. En als je denkt, dan bijt je toch van je af, dan zal ik je nu vertellen waarom ik mijn manager wel kon zoenen.

Zoals ik al schreef, ik had het niet naar mijn zin op mijn werk. Ik kreeg er geen energie van, liep continu op mijn tenen om aan ieders verwachtingen te voldoen, cijferde mijzelf volledig weg en ’s morgens bij het opstaan dacht ik alleen maar ‘daar gaan we weer ☹’. Alle vreugde en enthousiasme was eruit.

Keuze maken

Maar een keuze maken, ho maar. Ik liet het gewoon op z’n beloop. Ik durfde niet te erkennen, niet hardop uit te spreken dat ik er klaar mee was. Ik klaagde er wel over. Vooral thuis. Mijn man heeft het aardig te verduren gehad in die tijd. Maar ook met collega’s. Zaten we tijdens de lunch ons hart te luchten en elkaar te overtreffen hoe erg het allemaal wel niet was. Toppunt van armoede.

Ik liet het erbij. Niks van me afbijten dus. En das ook een keuze hè, niet durven kiezen. Dan laat je het aan een ander hoe het met jou in je werk gaat. Lekker verantwoordelijkheid nemen maar niet heus. Zelfleiderschap stond toen nog niet in mijn woordenboek.

Dus toen ik hoorde dat mijn functie kwam te vervallen, voelde ik zoveel opluchting. Ik was eindelijk bevrijd. Ja echt, bevrijd. Ik was eindelijk vrij. Hoe ernstig is dat? Hoezo bevrijdde ik mijzelf niet? Dat kon toch? Als ik het zo voelde waarom deed ik er niet eerder iets aan?

Ik zie vrouwen precies hetzelfde doen

Nu in mijn werk zie ik vrouwen diezelfde keuzes niet durven maken. Die in precies dezelfde situatie zitten met hun werk. Die geen keuze durven te maken om hun baan op te zeggen waar ze zo graag van bevrijd willen worden. Ze zeggen dat ze het niet naar hun zin hebben, dan ze na elke werkdag bekaf thuiskomen en geen energie meer hebben voor hun gezin en om af te spreken met hun vriendinnen. Dat ze de uitdaging missen en het werk al jaren met twee vingers in hun neus doen. Ze willen zo graag hun hart volgen in hun werk en eindelijk gaan doen wat ze echt leuk vinden. En dan zie je ze groeien op hun stoel als ze daarover praten en die toekomst voor zich zien.

Maar als puntje bij paaltje komt, komen de excuses. Ja maar de hypotheek. En ik zit hier al zolang. Het verdient eigenlijk wel goed. Er is overal wel wat. Zo erg is het nou ook weer niet (really, na alles wat je me daarvoor hebt verteld???)

Ja, eerst klagen en dan terugkrabbelen. Ik zie gewoon aan ze dat ze hun eigen excuses niet geloven. Dat het niet waar is wat ze zeggen. Dat ze het liefst vandaag dan morgen van baan veranderen als dat zouden kunnen. Als ze het lef maar hadden. Been there, done that hè. Ik weet waar ik over praat.

Eerlijk tegen jezelf

Dus, tegen wie ben je nou niet eerlijk als je met een excuus aan komt zetten? Of weet je allang dat je het lef mist om ervoor te gaan? Mij hoef je niet te overtuigen, die keuze maak je echt zelf. Doe je het, als het eropaan komt niet, stop dan ook met excuses verzinnen. Blijf eerlijk naar jezelf. En neem in ieder geval een besluit. Ga er all the way voor of cut the bullshit.

Welk excuus vertel jij jezelf om maar niet in actie te hoeven komen? Wat herken je in mijn verhaal? Wil je het hier met me delen?

Kom nu in actie

Denk jij nou, shit, ik kom ook elke keer met een excuus waarom ik maar niet in actie kom als het om mijn werk gaat en wil je nu weleens doorpakken?

Meld je dan aan voor de gratis Masterclass Werk vanuit je Hart op dinsdag 23 juni. Met een simpel mailtje waarin je je opgeeft, kijken we in de masterclass samen wat jij nodig hebt om weer met energie en plezier naar je werk te gaan.

Je kan kiezen welk tijdstip dat jou het beste uitkomt want ik geef het om 10 en om 19.30 uur. Heb je ook geen excuus meer.😉 Meld je hier direct aan.

Heb een geweldig weekend!

 

Lieve groeten, Barbara