Joehoe! Ik ben nog helemaal in juich- en jubelstemming. Van de week gaf ik de Masterclass Weer Energie van je Werk met een leuke groep vrouwen én 1 man (ja die komen ook in mijn praktijk, kennelijk spreekt mijn manier van werken hen ook aan 😊).

Wat is het toch een voorrecht om te mogen doen wat ik het allerliefste doe, namelijk jou helpen erachter te komen van welk werk jouw hart sneller gaat kloppen zodat je weer energie krijgt van je werk. En echt, dat kan. Ik ben daar zelf het levende voorbeeld van.

Ooit begon ik bij het uitzendbureau als intercedent. Nee, geen bewuste keuze maar een toevalligheidje omdat mijn schoonzusje daar werkte. Ik, als bijna afgestudeerd broekie, wilde wel eens zien waar zij nou zo enthousiast over was. Voor ik het wist zat ik met de districtsdirecteur om tafel te praten over een baan. Mijn eerste.

Al vroeg begonnen dus in het arbeidsvak en daar nooit een moment spijt van gehad. Ik heb mannen en vrouwen kunnen helpen aan werk waardoor ze inkomen hadden, hun hypotheek konden betalen en eten op tafel konden zetten voor henzelf en hun gezin. Bijdragen aan iets basalers als werk vond en vind ik geweldig.

Alleen pasten de rollen me niet altijd. Ik heb wel eens ergens werkt met een monster van een manager. Verschrikkelijk. Het hele team leed eronder. Maar weggaan? Het kwam gewoon niet in mij op. Zoals ik in de masterclass ook zei, mensen denken hun werk te moeten accepteren zoals het is. Dat je blij moet zijn dat je überhaupt een baan hebt. Ik ook en dus bleef ik.

Nou, ik hoef niet te vertellen dat dat geen beste match was, toch. Dus veranderde ik nog een keer van baan. En nog een keer. Tot dat ik een heftig ziekte kreeg. Pas toen accepteerde ik mijn werksituatie niet langer en ging ik er iets aan doen.

In je werk rollen, geen bewuste keuzes maken, je huidige werksituatie blijven accepteren. Een paar van de energievreters die ik voorbij heb laten komen in de masterclass. Er was heel veel herkenning helaas…

En tot daar gaat het nog in mijn beleving. Maar op het moment dat je dit allemaal weet, maar geen actie onderneemt en blijft aanmodderen, dan huilt mijn hart. Voor jou.

Want weten en niet doen is het ergste wat je jezelf kunt aan doen. Dan verandert er namelijk helemaal niks en dat doe je helemaal zelf.

Natuurlijk heb ik de deelnemers meegenomen in hoe doe je het dan wel. Hoe krijg je nou wel weer energie van je werk. Want actie zorgt voor verandering. Pas als je het doet, dan krijg je werk waarvoor je elke dag met een glimlach uit je bed stapt.

Een van de dingen die mij geholpen heeft toen ik zo ziek was, was het nemen van een besluit. Ik besloot om mijn werk niet langer meer te doen en te gaan doen wat ik wilde. Geen excuses meer (want daarmee plak je alleen maar een pleister op een wond die er toch wel zit) maar mijzelf serieus nemen en gaan voor werk waar ik energie van kreeg. En dat ik krijg ik nu elke dag.

Dus…. besluit wat je gaat doen.

Blijf je zitten waar je zit uit angst voor het onbekende? Omdat je zoveel zekerheden hebt opgebouwd? Omdat je bang bent voor wat anderen zeggen? En alles is echt oké, je moet van mij niks. Maar besef dat je bij dit besluit ook de consequenties moet aanvaarden: gebrek aan energie, uitgeblust thuiskomen, uitdaging missen en werk doen dat je niet leuk vindt.

Of besluit je niet langer aan te modderen en te gaan voor een baan die bij je past, waar je hart sneller van gaat kloppen en die je een bak energie oplevert? Elke dag weer.

Welk besluit neem jij? Waar ga je voor en waarom? Wil je dat hier met me delen?

Heb een heerlijk weekend!

Liefs, Barbara

PS: Denk je nou: die Bar heeft wel een punt en ik zie ook wel hoe het in dit voorbeeld werkt maar ik zie nog niet hoe dit voor mij werkt? Mail me dan op barbara@werkzoalsjijwil.nl en laat het me weten. Dan kijk ik met je mee wat jij nodig hebt om erachter te komen hoe jij weer energie van je werk krijgt.

Ik ben er om je te helpen. We doen het samen. Altijd al en zeker nu. Juist nu.

Stuur direct een mail naar barbara@werkzoalsjijwil.nl. Ik zie je snel.