Ik heb wel eens kandidaten geplaatst op een opdracht wat ze helemaal niet wilden. Zo dat is eruit.

Als ik dat nu zo typ, schaam ik me er wel een beetje voor. Dat beeld van toen heb ik nog zo vaak op mijn netvlies. Dat is dé reden waarom ik vrouwen help om werk te doen waar hun hart sneller van gaat kloppen.

Jaren geleden werkte in de detacheringswereld. Je weet wel, mannen en vrouwen plaatsen op tijdelijk opdrachten. Omdat er iemand bij de opdrachtgever langdrug ziek was. Of omdat er een vacature was die ingevuld moest worden maar waarvoor ze de juiste kandidaat nog niet gevonden hadden. Of, zoals vaak in mijn geval want ik plaatste financieel personeel, omdat er jaarrekeningen opgemaakt moesten worden.

Je had dan twee groepen kandidaten met die je werkte en voor wie je een opdracht invulde. De ene was een groep zzp-ers die zelf of via een bureau aan een opdracht begon. En er was een groep die bij ons bedrijf in dienst was en die we van opdracht naar opdracht plaatsten.

Die laatste groep koos voor deze manier van werken omdat dat meer uitdaging gaf. Ze konden bij meerdere bedrijven in korte tijd werkervaring op doen en ook sneller doorgroeien.

Met deze groep bouwde je ook echt een band op. Vaak ging het bij de evaluatie niet alleen over hoe het met het werk ging maar ook over privézaken. Ik zag ze ook als collega’s; we waren tenslotte in dienst van dezelfde werkgever alleen hadden we verschillende taken.

En over deze groep mensen heb ik het als ik zeg dat ik ze wel eens aan werk heb geholpen waar hun hart nou niet echt sneller van ging kloppen. Dat was de keerzijde van deze manier van werken. Als er geen passende opdracht was, dan moest je iets doen wat misschien niet in je straatje lag of onder je niveau. Hoe dan ook ging je aan het werk want op de bank zitten, zoals we dat noemden, dat was er niet bij. Dat kostte heel veel geld.

En ja, ik heb dus wel eens iemand aan het werk gezet op een opdracht waar diegene niet blij van werd. En terwijl ik dit schrijf, zie ik zijn gezicht nog voor me. Ongelukkig met het werk dat hij moest doen. Afhangende schouders omdat het werk onder zijn niveau lag. Teleurgesteld omdat ik niet het werk kon geven wat hij ambieerde.

Hele gesprekken hebben we eraan gewijd. Ik begreep hem maar stond met mijn rug tegen de muur. Het was een zakelijke beslissing van hogerhand en ik kon niks voor hem betekenen.

Dat beeld, die blik in zijn ogen, zijn hele houding. Ik vergeet het nooit meer. Ik voelde me er vreselijk onder maar vooral zag ik met eigen ogen wat het met iemand deed als hij werk moest doen waar hij niet gelukkig van werd.

En zo zie ik dat elke dag nog in mijn praktijk. Vrouwen die werk doen waar ze ongelukkig van zijn geworden. Werk dat hen te veel energie kost waardoor ze er niet gezelliger op worden (sorry, maar dat is zo). Ze kunnen veel minder hebben en zijn vaak uitgeblust als ze naar huis toe gaan. Daar staan dan kinderen te springen om aandacht, waar ze nou net geen behoefte aan hebben. Ze willen op de bank ploffen met een glas wijn en ff helemaal niks. Of een beetje bingwatchen op Netflix.

En voordat ze het weten, verliezen ze hun geduld en schreeuwen ze net iets te hard naar hun kinderen. Hop, daar is het schuldgevoel. Je wil wel anders maar hee, je bent ook maar een mens. Ze slepen ze zich weer van de bank en gaan toch maar helpen met het huiswerk en eten koken.

Mijn hart huilt dan altijd een beetje. Ik word daar zo verdrietig van. Het kan anders en in mijn beleving moet het ook anders. Je gaat eraan onderdoor als je zo doorgaat. En nou ken ik een paar hele goede burn-out coaches maar volgens mij zit je daar niet op te wachten.

Het is juist nu, in deze tijd, hét moment om je te bezinnen hoe het anders kan. Hoe je weer energie krijgt van je werk. Hoe je weer die sprankeling in je ogen krijgt als je vertelt over jouw baan. Hoe je aan alle vezels in je lijf voelt dat het werk dat jij doet, je uitdaagt, je energie geeft en waarvan je hart een sprongetje van geluk maakt.

Stel je eens voor hoe dat zou zijn?

Je hebt van die mensen die zeggen dat werk niet voelt als werken. Dat ze van hun hobby hun werk hebben gemaakt. Dat ze hun passie hebben gevonden. Dat kan dus. Dat bestaat dus. Dat is er voor iedereen.

Ik wens je een geweldig weekend.

Lieve groeten, Barbara

 

PS: Als je eerlijk bent tegen jezelf, in hoeverre heb jij jezelf dan werk gegeven waar je niet gelukkig van wordt? Waarvan jij de sprankeling van enthousiasme in je ogen mist?

Wil je dat ik een keer met je meekijk hoe dat anders kan?

Ik geef deze maand slechts 3 gratis coach sessies t.w.v. 79 euro weg waarin we samen kijken wat jij nodig hebt om weer energie te krijgen van je werk.

Stuur een mail naar barbara@werkzoalsjijwil.nl waarom jij in aanmerking wilt komen voor deze gratis coach sessie en wie weet pik ik jou er deze maand wel uit.