Veel mensen vragen me hoe dat voelt om onze kinderen uit Nederland weg te halen en op een onbekende Franse school te droppen. Redden ze dat wel? Vind je dat je dat wel kan maken, wordt me vaak gevraagd.

Eerlijk, het is niet altijd even makkelijk. Ik voel me enorm verantwoordelijk voor hun geluk. En natuurlijk is deze beslissing niet zomaar genomen. We hebben de kinderen altijd bij onze plannen betrokken en natuurlijk over zien zijn de gevolgen veel minder goed dan wij. Hoe lastig het soms ook is, het gaat gelukkig steeds beter met ze.

Ze hebben vriendinnetjes, doen het uitstekend op school. Onze oudste haalt gemiddeld voor haar vakken vaak hogere cijfers dan haar klasgenoten en onze jongste heeft het Engels al zo makkelijk onder de knie dat ze gapend wordt aangekeken tijdens de Engelse les.

We waren dan ook nooit gegaan als allebei onze meiden geen goede leerlingen waren en heel taalvaardig zouden zijn.

Als het om deze zaken gaat, zit het dus wel goed.

Weet je waar ik als moeder nog het meeste last van heb? En wat me aan het twijfelen brengt of ik wel de juiste keuze heb gemaakt?

Wat de meiden missen zijn die dingen die soms zo vanzelfsprekend zijn op school: afspreken na school om te spelen, de eindmusical in groep 8, het klimrek op het schoolplein, het zelfstandig naar binnenlopen, de vrijheid om meer zelfstandig dingen te doen.

En in deze tijd van het jaar mis ik het kerstdiner.

Ja, echt. Ik weet hoeveel werk het elk jaar weer is. Hoe je moet schipperen met je werk als je ’s ochtends je kind wilt horen zingen in het kerstkoor en ’s avonds op tijd de beloofde hapjes klaar moet hebben. Dat dat altijd last-minute werk is, dat je kind vaak iets heeft opgeven waar jij helemaal geen tijd (of zin, dat is ook een hele goede reden) voor hebt.

En met twee meiden in huis weet ik dat het niet alleen bij het zorgen voor eten of drinken blijft. Ze willen ook nog een mooie jurk met bijpassende panty, haren speciaal gekapt en dan wel op díe manier en niet op die andere. En natuurlijk ook in de make-up. Meestal heb je net een uur om alles voor elkaar te krijgen voor dat de kinderen verwacht worden op school.

Ik vond het altijd gestres, zorgde ervoor dat we van tevoren afspraken wat ik zou maken, zodat ik niet voor verrassingen kwam te staan en de kleding kocht ik in die week want op een een of ander manier dacht ik daar altijd te laat aan.

Maar al die stress rondom die voorbereiding valt in het niet als je op school komt waar die magische sfeer van kerst hangt, waar de kinderen helemaal opgetogen al weken naar uit kijken en in het donker in de klas al dat lekkers mogen opeten. Vaak wordt er nog een dansje of een liedje gedaan. Het is echt een memorabele avond.

En ja, dat kennen ze hier niet. Niet hier in ons dorp in ieder geval. Kerst is hier wel een hele happening maar entre famille. Op school worden er geen kerstliedjes gezongen, geen kerstverhaal verteld (want Frankrijk kent een scheiding tussen staat en kerk en mag er geen religie duidelijk aanwezig zijn op school) en geen kerstdiner. Ik vraag me af of er eigenlijk een kerstboom staat.

Al deze dingen vinden wel in het dorp plaats. Je kan in het cultureel centrum naar een kerstverhaal met poppenkast luisteren, er staat een grote kerstboom op het plein met een brievenbus voor Père Noël en de bakker heeft allemaal kerstlekkers in de vitrines liggen.

En ja, dit zijn dus van die dingen die echt anders zijn hier in Frankrijk. En ja, ik gun mijn meiden eigenlijk wel dat kerstdiner met alles wat daar rondom komt kijken. Voel ik me dan niet eens schuldig dat ik ze dat ontnomen heb? Ja, soms wel. Maar het kan niet anders. Ik kan niet beide geven.

Ik kijk vooral naar wat er wel is: ze hebben het in ieder geval meegemaakt in Nederland. Ze weten dus hoe het ook anders gevierd kan worden op school. En voor volgend jaar, want dit jaar met de verbouwing van ons huis komt het er niet van, kunnen we altijd nog een kerstdiner thuis organiseren.

Is dat dan hetzelfde? Nee, natuurlijk niet. Maar het is ook leuk en misschien wel een nieuwe traditie die we hier opbouwen.

Hoe gaat het met jou in deze drukke tijden? Kan je genieten van alle activiteiten rond kerst? Of loopt je hoofd over en ben je het overzicht volledig kwijt?

Wat heb je dan nu nodig? Waar heb je behoefte aan? Ik ben heel benieuwd hoe ik je het beste kan helpen. Laat het me hieronder weten of stuur me direct een mail naar barbara@werkzoalsjijwil.nl.

Ik kijk graag met je mee hoe je ontspannen en genietend deze feestdagen doorkomt.

Fijne feestdagen.

Liefs, Barbara