Mijn dochter van 11 kijkt graag naar de filmpjes van Sluipschutters. Samen met haar vader ligt ze dubbel van het lachen om de komische vaak herkenbare situaties. En voor als je sluipschutters niet kent: het is een programma met korte fragmenten waarin 4 mannen sketches opvoeren en mensen of situaties op de hak nemen. Hilarisch vindt ze het.

Mijn dochter heeft er al zoveel gezien, en ook al meerdere keren, dat ze hele teksten kan opdreunen. En dan gaat het tijdens het avondeten ongeveer zo bij ons aan tafel: dochterlief hoort een woord of zin die ze herkent uit een van die filmpjes. Dan gaat ze ervoor staan in dezelfde houding als dat ze gezien heeft en dan ratelt ze zo die hele tekst op. Dan hebben we Sluipschutters live aan tafel, zeg maar. Haar favoriet? ‘Ik kan wel maar ik heb er helemáááál geen zin in’.

Hoe vaak ik dit niet hoor bij klanten die ik spreek en die op z’n zachtst gezegd balen van hun werk. En dan misschien niet in die bewoording of met zo’n lang gerekte aaaaa maar ze bedoelen wel hetzelfde: wel resultaat (die geweldige droombaan die écht bij hen past) maar er niet veel voor hoeven doen.

Ik vraag me af hoe dat nou toch komt. Hoe komt het dat je wel je energie verspilt aan klagen over je werk, hoe weinig uitdaging het heeft, hoe weinig waardering je krijgt en hoeveel energie het je kost. Je hebt het er met je collega’s over in de koffiehoek (of in Teams als je nog steeds veel thuiswerkt) of met je vriendinnen tijdens een etentje. Je partner hoort het bijna elke dag want hij/zij is degene die jou elke dag uitgeblust thuis om de bank ziet hangen na een werkdag en weet inmiddels wel hoe de vork in de steel zit. Hoe komt het dat daar wel je energie naar uit gaat en niet naar het oplossen van je probleem.

En dan ga ik ervan uit dat je het wel kan, technisch gesproken. Dat je geen beperking hebt waardoor je niet je hart kan volgen in je werk. Al het andere is gewoon een excuus om het niet te doen. Ja, echt. Let maar eens op welk verhaal je jezelf keer op keer verteld waarom je toch vooral blijft aanmodderen met je huidige baan en niet in beweging komt om het te veranderen. Alles wat komt na ‘ja maar…’ is een excuus. Lullig maar waar.

Maar waarom telkens dat excuus als je ook baalt van je werk? Er over klaagt en het je leeg trekt, elke dag weer? Ik geloof dat je het wel kan en wil maar dat je er gewoonweg geen zin in hebt. Geen zin in het gedoe van uitzoeken van welk werk je wel blij wordt. Geen zin om met je neus op de feiten gedrukt te worden van hoe je baan werkelijk voor je is. Geen zin in de confrontatie met jezelf dat je al veel te lang een baan tolereert die allang niet meer bij je past. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En…volgens mij zit er nog iets achter. Iets wat nog méér maakt dat je niet in actie komt. Je werksituatie is simpel gezegd niet erg genoeg. Het doet je niet pijn genoeg. Er spuit geen bloed uit. Je gaat er niet aan dood. Sterker nog, je vindt dat je niet zo moet zeuren, dat het best meevalt en je het nog wel even volhoudt. Weet je dat dit de ergste situatie is waarin je kan zitten? Deze leidt je namelijk langzaam maar zeker richting een burn-out.

Dit is de welbekende wel-oké-baan die net niet erg genoeg is om direct van overspannen thuis te zitten of om hard gillend van weg te rennen. Nee, het is een baan die net comfortabel genoeg voelt, waar je geen uitdaging in hebt maar wel collega’s met wie je het zo goed kan vinden en die je de zekerheid geeft van een aardig inkomen ook al doe je het met twee vingers in je neus en weet je allang dat het niet bij je past.

Bij zo’n baan kom je weg met ‘ik kan het wel maar ik heb er helemáááál geen zin in’ want hee, waarom moeite doen als je het nog wel even volhoudt? En ik weet zeker dat je je al een aantal keer hebt voorgenomen om er nu toch echt een keer iets aan te veranderen door om je heen te gaan kijken naar een andere baan (wat weet je niet precies maar alles beter dn dit) maar als puntje bij paaltje komt toch de kiest voor de veiligheid van het bekende ook al is het zo niet je ding. Zonde.

Weet je dat je in je leven 80.000 uur doorbrengt op je werk? 80.000 uur! JA laat die maar even bezinken. 80.000 uur is heel veel. Te veel om maar een beetje aan te klooien en je tijd te verdoen maar iets wat niet bij je past. Ik kan wel leukere dingen bedenken om in die tijd te doen ik weet zeker jij ook.

Dus als je dit dan leest en je herkent er iets in (of alles🤔) wat ga je dan nu doen? Klik je dit bericht weer weg en ga je verder met waar je mee bezig was voor je deze mail opende en begon te lezen? Ga je maandag weer gewoon aan het werk en wordt het dan weer business as usual? Of verandert er iets in je na het lezen van dit bericht? Ik ben heel benieuwd. Vertel het me hieronder bij de comments. En mocht je nieuwsgierig zijn, hier vind je het bewuste filmpje van Sluipschutters.