Ik zie mezelf nog het kantoor binnenlopen. Er waren een hoop mensen afgekomen op de Open Dag en ik liep onwennig en onzeker rond. Ik kwam eigenlijk alleen langs omdat mijn schoonzus daar werkte en ik wel eens wilde zien wat ze deed. Voor ik het wist zat ik met de regiodirecteur om tafel te praten over mijn toekomst binnen het bedrijf.

Perfect match

En zo begon ik aan mijn carrière als intercedente in de arbeidsbemiddeling op de vestiging van Tempo-Team in Delft. Niet heel bewust gekozen, net zoals mijn studie maar als net afgestudeerde o zo blij met mijn baan. En wat ik nooit had gedacht, bleek een hele goede match te zijn. Het werk was leuk en afwisselend. Ik sprak met kandidaten over welke baan bij ze paste en vond het bijzonder dat je iemand aan zoiets essentieels als een baan en inkomen kon helpen.

Voor passende functies reisde ik onze regio af in mijn eerste auto met mijn rijbewijs vers op zak. Een rode Peugeot 106, kon niet beter matchen met de bedrijfskleur van mijn werkgever.😊 Dan zat ik te praten met de HR-manager in het lokale ziekenhuis voor zorg- en technische functies om vervolgens op de TU met de cateringmanager te praten over de planning van volgende week.

Ik weet nog dat ik na een bezoek aan diverse tuinders in het Westland geregeld terugkwam met komkommers en paprika’s omdat ze zo blij waren met de uitzendkracht die ik geregeld had. Dat waren dan van die kromme en misvormden die je nu heel hip in een zak bij AH kan kopen. Wij smulden daar op de vestiging met alle collega’s van.

Daarna heb ik nog jaren in de arbeidsbemiddeling gewerkt. Ik heb zo’n beetje elke kanten van het vak, van intercedent tot accountmanager en van recruiter tot salesmanager, meegemaakt.

Geen energie meer van het werk

In één van die functies deelde ik een kamer met een collega en we vroegen ons af hoe lang we deze functie nog gingen doen. Hoe lang we nog zouden blijven hangen in een rol die we door en door kenden, waar we het best gezellig met elkaar hadden en in een prachtig pand werkten maar waarvan we allebei wisten dat het geen uitdaging meer was. Niet dat we ons verveelden: we hadden genoeg werk te doen. Maar wel werk dat we al jaren deden en wat geen energie meer gaf.

Vrijheid

Het gekke is dat dit me nog zo helder voor ogen staat én dat ik er niks mee deed. Mijn collega overigens ook niet. Allebei waren we net moeder, gewend aan het salaris met bijbehorende auto en andere leuke extra’s. Ik werkte niet echt in de buurt, moest er een uur voor rijden en dat was dan zonder de file mee te rekenen. Ik had de vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en met kleine kinderen was dat heel erg fijn. Zo reed ik nog wel eens voor de file uit, stond ik op tijd op de opvang en dan had ik alle tijd om te koken en ze naar bed te brengen met een verhaaltje. ’s Avonds ging de laptop dan wel weer open maar ja, dat hoorde erbij. En zo ging ik een hele tijd door.

Herkenbaar?

Als ik dit nu zo typ vraag ik me af waarom ik niet eerder in actie ben gekomen. Waarom ik zo lang heb geaccepteerd van mijzelf om mijn werkdagen op deze manier door te brengen. ’s Avonds was ik altijd moe en futloos wat steevast zich uitte in ongeduldig zijn met de kinderen. Dan wilde ik gewoon lekker bijkomen op de bank met een glas wijn en geen gezeur aan mijn hoofd. Maar ja, zo werkt dat niet in een gezin met kinderen. Ik bleef mijn werk doen om de zekerheid die het me gaf.

Nee, om die switch te maken, was veel meer nodig dan een gesprek met mijn collega. Als ik toen had geweten wat er nog volgde, had ik geen twijfel meer gevoeld en was ik er direct mee aan de slag gegaan. Maar ja, dat is achteraf hè.

Meer nodig

Ik moest kennelijk eerst ziek worden. En goed ook. Ruim 2,5 jaar duurde het voor ik hersteld was van de ziekte die in mijn lijf was komen zitten. De eerste keer dat ik de link legde tussen het nut van die ziekte en mijn huidige leven en ik me besefte dat ik zo niet door kon gaan, zie ik nog helder voor me.

Ik lag in mijn bed in mijn appartement waar ik woonde na mijn scheiding. De balkondeur stond open en de gordijnen wapperden door het zachte warme briesje. Ik hoorde vogels fluiten en lag helemaal alleen. Mijn kinderen waren bij hun vader, gelukkig maar, want voor ze zorgen kon ik niet. Naar de wc lopen was al een hele onderneming.

Ik had pijn, kon mijn hoofd niet langer dan een half uur rechtop houden en een boek lezen lukte niet want ik kon me niet goed concentreren. Meerdere functies waren vanwege die ziekte uitgeschakeld en ik moest het doen zonder spierkracht, conditie en focus. En dan al die prikkels die de hele tijd binnen kwamen. Ik kon ze niet meer verwerken. Dood- en doodop was ik.

Zo kon ik niet langer door

Daar in die kamer, op dat dieptepunt, drong het tot me door dat ik zo niet langer door kon gaan. Ongelofelijk wat ervoor nodig was om dat in te zien. En ik kon er op dat moment helemaal niks mee dus ik moest geduld hebben om daadwerkelijk in actie te kunnen komen.

Toen ik langzaamaan herstelde, deed ik beetje bij beetje de dingen die ik wilde doen om te leven zoals ik dat wilde. Met mijn ex-partner herstelde ik onze relatie en gingen samen weer verder. We gingen eindelijk naar Frankrijk om een maand of 8 te genieten van een ander land, taal en cultuur. En als ik zeg eindelijk, dan bedoel ik dat ook echt zo: ik heb er meer dan 20 jaar over gedaan om dit besluit te nemen.

Daarom doe ik wat ik doe

And last but not least ben ik met mijn werk gestopt en gaan doen wat ik echt wilde: andere werkende moeders zoals jij helpen aan meer plezier in je werk.

Omdat ik weet dat ik niet de enige was die zich zo voelt in haar werk.

Omdat het ik zo ongelofelijk zonde vindt van de jaren die je nog te gaan hebt om zo door te blijven gaan.

Omdat ik weet hoe makkelijk het is om het werk te blijven doen wat je al jaren doet en hoeveel energie je dit kost.

Omdat ik je niet gun dat er eerst iets heftigs moet gebeuren voor je in actie durft te komen. Geloof me, dat is echt geen fijn pad om te moeten bewandelen.

Omdat ik geloof dat als je weer met plezier naar je werk gaat je een zoveel fijner leven hebt. Dat merk jij én de mensen om je heen. Denk eens in wat een geweldig voorbeeld je voor je kinderen kan zijn!

En omdat ik weet hoe fijn het is om iemand naast je te hebben die je helpt om helder te krijgen wat je dan wilt doen qua werk. Die weet waar ze het over heeft, op wie je kan steunen en vertrouwen, die er voor je is op de moeilijke momenten.

Daarom doe ik wat ik doe. Ik ben er voor jou om je hierbij te helpen.

Je maakt mij niet gelukkiger dan zelf weer gelukkig te zijn met je werk. En vééél belangrijker: je bent zelf weer gelukkig met je werk. Go for it!

Ik ben benieuwd wat je hierin herkent. Wil je dat hieronder met me delen?

 

Fijn weekend!

Liefs, Barbara

 

PS:

WINACTIE!

Zondag 8 maart is het internationale vrouwendag. Wat een geweldig moment om jou een cadeau te geven.

Ik geef 5 keer een coach sessie weg. Helemaal gratis en voor niks. Er is maar beperkt plek dus wil jij erbij zijn, geef je dan direct op.

In een half uur kijken wij samen wat jij nodig hebt om weer met plezier naar je werk te gaan. Ik geef je minimaal twee tips waarvan ik zeker weet dat je die direct inzicht geven in jouw situatie.

Geef je direct op door deze mail te beantwoorden. Dat kan tot en met 7 maart. Op 8 maart maak ik de gelukkigen bekend dus hou je (spam) mailbox in de gaten.

Ben jij zo ver dat je niet langer accepteert dat je werk je zoveel energie kost? Dat je jezelf, ook al heb je soms best ok dagen, nu toch echt meer werkplezier gunt ook al weet je nu nog niet hoe dat er uitziet?

Ik ben er voor jou. Geef je nu direct op door deze mail te beantwoorden.

 

For things to change, you have to change  -Jim Rohn-

 

Dus doe het nu.

Liefs, Barbara